Каляднікі

“Каляднікі” – малюнак Міхал Эльвіра Андрыёлі. Дакладна сказаць не магчыма, але мяркуем малюнак быў зроблены у межах 1885 -1890 года на Гродзеншчыне. У гэты ж час быў зроблены малюнак Гродзенскай Каложскай царквы (1887г). На фотаздымку “Каляднікі” можна разглядзець цікавасці каляднага пераапранання: каза нават выглядзіць амаль як сапраўдная, мядзведзь і вельмі цікавы бусел (дарэчы, характэрны персанаж для Гродзеншчыны).

Беларусы і культура: вынікі сацыялагічнага апытання

За апошні год 62% беларусаў ніводнага разу не былі нават у кінатэатры, 74% не наведалі ніводнай выставы, 69% не схадзілі ў тэатр і 59% не былі на канцэрце. Больш за 50% насельніцтва нашай краіны за год не наведалі наогул ніводнага культурнага мерапрыемства.

Трэцяя частка даследавання, праведзенага ГКК “Будзьма беларусамі!” і лабараторыяй “Новак” увесну 2012 года, прысвечаная пытанням папулярнасці культурных мерапрыемстваў, вядомасці беларускіх “зорак”, 75-працэнтнай квоце на беларускую музыку ў эфіры і так званаму “чорнаму спісу”, якога не існуе.

Музей гісторыі Гарадніцы адчыніў свае дзверы

Пасля рэканструкцыі, якая доўжылася цягам дзесяці месяцаў, музей распачаў сваю працу ўрачыстым адкрыццём, якое адбылося 28 чэрвеня.  Над стварэннем новай кампазіцыі працавалі амаль год.

Колькасць залаў засталася нязменнай, гаворыць загадчык аддзела народнай творчасці Святлана Чушынская. 

- Першая зала прысвечана асобе Антонія Тызенгаўза. Экспазіцыя знаёміць з вынікамі рэфарматарскай дзейнасці графа. Сярод экспанатаў вырабы мануфактур і майстэрань, дакументы і чарцяжы 18 стагоддзя. Другая – інтэр’ер кухні 18 ст. Апошняй з’яўляецца выставачная зала, якая будзе абнаўляцца раз на два месяцы. Бліжэйшыя два месяцы наведнікі могуць пазнаёміцца з ткацтвам на выставе “Мова народных тканін” у якой прадстаўлены рушнікі, народныя строі, тканыя паясы, вышыўка,- працягвае спадарыня Святлана.

Купальскае пераўвасабленне

Адсвяткаваць традыцыйнае беларускае свята Купалле на Полачынну накіравалася 9 гарадзенцаў, сяброў Студэнцкага этнаграфічнага таварыства, удзельнікаў суполкі народнай культуры. 12 год запар там ужо святкуецца Купалле, а мы патрапілі ўпершыню. Сваімі пазітыўнымі ўражаннямі хочацца падзяліцца з ўсімі.

Мы селі ў чоўны і паплылі да выспы, якая месціцца на возеры. Здаецца тут на вадзе і прыйшло першае адчуванне купальскага свята. 14 доўгіх гадзін дарогі засталіся на беразе. Там жа на беразе, падаецца, засталося і 21 стагоддзе з яго сучаснымі тэхналогіямі, моднай вопраткай, мітуснёй і штучнай стабільнасцю. 

Павел Латушка прыспешвае пачатак рэстаўрацыі Крэўскага замка

Міністр культуры на нарадзе па пытаннях кансервацыі помніка архітэктуры даў даручэнне прыспешыць распрацоўку навукова-праектнай дакументацыі па рэстаўрацыі замка, пішаbelta.by .

Распрацоўкай дакументацыі займаецца “Белрэстаўрацыя”. Рэстаўрацыйна-аднаўленчыя працы павінны распачацца ў бліжэйшы час.

На нарадзе ў Смаргонскім раёне абмеркаваныя найлепшыя падыходы да кансервацыі фрагментаў помніка архітэктуры, выяўлення яго архітэктурна-будаўнічых асаблівасцей, размяшчэння музейнай экспазіцыі, стварэння ўмоваў для наведвання турыстамі.

Горадня, Гародня альбо Гродна?

Не першы год жыхары нашага горада спрачаюцца пра ягоную назву. Як казаць пісьменна, і ці важна гэта наогул? Адкуль паходзіць кожны з варыянтаў назвы?

З гэтымі пытаннямі мы звярнуліся да гарадзенскіх гісторыкаў.

«Гродна» – сучасная назва горада, якая сягае ў XVIII ст. і з'яўляецца польскай калькай, што пасля перайшла ў расейскую мову (так жа як «Мінск», «Брэст» ці «Навагрудак», якім у беларускім слоўніку адпавядаюць «Менск», «Берасце» і «Наваградак»). Найбольш старажытная назва нашага горада, якая сустракаецца ў летапісах, гучыць як «Городенъ», а яшчэ часам «Городна». Справа ў змене склонаў, з усмешкай адзначаюць некаторыя гісторыкі, і сапраўды: «Няма чаго?» «Городна», - усё нібыта лагічна.

Замуж за чужынца — як смерць

Цяперашнія беларускія дзяўчаты толькі і думаюць, як бы ўцячы за мяжу з якім-небудзь пажылым, мнагамудрым, фінансава стабільным замежнікам на спорткары. А вось даўней дзяўчат аддавалі ў асноўным за сваіх і, як правіла, за «роўных», а шлюб з чужынцам у фальклоры ўвогуле прыраўноўваўся да смерці нявесты! Зрэшты, толк у радасцях нашы прашчуры ведалі і тады.

Пра асаблівасці нацыянальнага шлюбу ў даўніну расказала фалькларыст, доктар філалагічных навук, складальнік кнігі пра беларускі эратычны фальклор Таццяна Валодзіна.